Wrzesień 2014
P W Ś C P S N
    Mar »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Miesięczne archiwum: Wrzesień 2014

Anatomiczne i neurochemiczne podłoże samodrażnienia

Reakcję samodrażnienia można uzyskać, wszczepiając elektrody do różnych struktur układu limbicznego, najłatwiej jednak wtedy, gdy elektroda znajduje się w obszarze, przez który przebiega pęczek przyśrodkowy przodomózgowia (fas- ciculus medialis prosencephali), zwłaszcza bocznej okolicy podwzgórza. Pęczek ten zawiera aksony neuronów dopaminergicznych i noradrenergicznych, przy czym w samodrażnieniu główną rolę odgrywa układ dopaminergiczny. j Świadczą o tym wyniki badań farmakologicznych, w których wykazano, że po i zablokowaniu synaps dopaminergicznych szczury zaprzestają samodrażnienia. Gdy i odkryto neuropeptydy o działaniu morfinopodobnym, powstała hipoteza, że podczas samodrażnienia są pobudzane neurony uwalniające opioidy endogenne. Ostatecznie uzyskano dane wskazujące na to, że samodrażnienie jest wynikiem interakcji dwóch układów neurochemicznych – dopaminergicznego i opioidergicznego.

Depresja

Stan depresyjny wyraża się apatią, poczuciem beznadziejności, brakiem sensu życia i zmniejszeniem motywacji. W odróżnieniu od przejściowego obniżenia nastroju u ludzi zdrowych, w stanach depresji chory traci prawidłową ocenę zarówno własnej osoby, jak też środowiska, w którym żyje. Stan maniakalny, przeciwnie, charakteryzuje się euforią, nieuzasadnionym optymizmem, przypisywaniem sobie szczególnych zdolności, umiejętności, znaczenia społecznego czy też ważnej roli do odegrania. Lżejszą postać tych zaburzeń nazywa się stanem hipomaniakalnym.
Wyniki doświadczeń na zwierzętach i obserwacje u ludzi wskazują, że strukturą mózgową odpowiedzialną za odczuwanie przyjemności i przykrości jest układ limbiczny. Układ ten może być również siedliskiem mechanizmów regulujących nastrój.

Napięcie układu wegetatywnego

Oba układy – współczulny i przywspółczulny – znajdują się w stanie stałego pobudzenia, które nazywa się odpowiednio napięciem (tonusem) współczulnym i napięciem (tonusem) przywspółczulnym. W wyniku napięcia (tonusu) współczulnego tętniczki są stale częściowo skurczone, tak że ich szerokość wynosi około połowy szerokości maksymalnej. Gdy napięcie układu współczulnego się zmniejsza, tętniczki rozszerzają się i odwrotnie – gdy wzrasta tonus współczulny, tętniczki się kurczą. Podobnie, w wyniku zwiększenia lub zmniejszenia napięcia przy współczulnego, ulegają przyspieszeniu lub zwolnieniu ruchy przewodu pokarmowego. Przykłady te wskazują, że regulacja czynności narządów wewnętrznych może się odbywać poprzez zmiany napięcia (tonusu) tylko jednego układu. Oczywiście, gdy narząd jest unerwiony przez oba układy, zmniejszenie napięcia układu współczulnego powoduje względną przewagę układu przywspółczulnego i odwrotnie.